Het lelijke eendje | Caroline Golkonda | Loopbaanbegeleiding | Gent

Het lelijke eendje

het lelijke eendje

Er was eens een lelijk jong eendje die heel wat te verduren kreeg, vooraleer ze besefte dat ze een zwaan was.

Ik las deze ochtend het verhaal in het boek 'de ontembare vrouw' van Clarissa Pinkola Estés. Een dame die zo mooi verhalen kan vertellen dat ik er alleen maar kan van dromen.

In een notendop:  een eendenmoeder die zich ontfermt over een toch wat groter ei waar dan een lelijk 'eendje' uitbreekt. De moeder verdedigt zich tegen de andere moeders maar al gauw verliest ze de moed en jaagt ze het lelijke eendje weg.
Het eendje wordt bespot, geplaagd en komt in tal van hachelijke situaties terecht. Tot zijop een dag een zwerm grote witte vogels ziet over vliegen en er iets gebeurt met het eendje, de vogels raken haar en haar hart begint te zingen. Na een lange tijd van uitdagingen voegt het eendje zich dan toch bij de sierlijke witte vogels die uiteindelijk prachtige zwanen blijken te zijn. Het ‘lelijke eendje’ is dolgelukkig en de andere zwanen ook. Zij is eindelijk thuis.

Het is lang geleden dat ik nog eens het boek van de plank heb genomen. Ik heb het in 2004 cadeau gekregen van mijn man. Ik vind het nog altijd het mooiste cadeau dat ik ooit van hem gekregen heb. Het drong toen al tot hem door dat ik ook een 'moeilijke' was, een 'ontembare, wilde' madam. Dit boek als cadeau krijgen was dan ook een feest voor mijn ziel. Het boek deed mijn hart dansen van vreugde. En dat doet het nog altijd.

Over het 'lelijke eendje' kan ik heel wat schrijven. Zo gelijklopend liep mijn eigen zoektocht, ik groeide op in een traditioneel gezin waar werken heel belangrijk was maar waar er weinig aandacht besteed werd aan emoties. En als hooggevoelige madam voel je je al snel een buitenbeentje.

Ik heb 2 schatten van ouders en ik waardeer hen allebei, maar ik geloof dat ze me nooit echt begrepen hebben. Ze hebben alles gedaan wat ze konden om mij een treffelijke opvoeding te geven maar ergens voelde ik dat ik meer in mijn mars had. Het motto van mijn vader was dat je je moest aanpassen aan de maatschappij. Leek me dat nu wel een groot probleem te zijn! Ik had en heb nog steeds een rebelse natuur. Ik vrees dat mijn ouders en familie eigenlijk ook niet zo goed wisten hoe ze met me moesten omgaan.

Als je je niet goed begrepen voelt, ga je rare dingen doen. Ik was redelijk ongeremd in mijn jeugd, kende geen grenzen en zocht spanning op. Uiteindelijk bracht dit me niet dichter bij 'mij', integendeel, de band met mezelf verwaterde nog meer. Ik voelde op sommige momenten alleen maar dat ik de 'rare' was, 'de vreemde eend in de bijt' of soms ook 'het zwarte schaap'.

Daarom herken ik mij zo goed in het verhaal van het lelijke jonge eendje. Ik heb me lange tijd zo gevoeld, mede dankzij mijn hooggevoeligheid en toch ook wel door mijn andere manier van kijken. Ik wil een wereld zien waar liefde, geluk, vriendschap, waardering en erkenning triomfeert. Jammer genoeg zie ik daar weinig van of ik kijk verkeerd. Ik heb mezelf dikwijls afgevraagd of ik wel op de juiste planeet geboren ben!

Er waren periodes van eenzaamheid, het zoeken naar mezelf, de worstelingen, het aanvaarden van je gevoeligheid, beseffen dat ik niet gemaakt ben om mee te hollen met de rest.

Ik heb geleerd dat je de meningen van anderen (hoe bruusk en hard ze ook kunnen zijn) maar naast je heen moet leggen. Uiteindelijk moet je het doet met mensen die je waarderen, het beste voor je wensen en die in jou geloven. Ik besef ook dat ik deze mensen op één of maximum 2 handen kan tellen. Je hart volgen en je eigen pad bewandelen vraagt volharding, lef en moed. Ik noem dit het verhaal van de held. En die anderen die je het niet gunnen, die hebben zelf werk aan zichzelf. Ik veroordeel ze niet meer al had ik het graag anders gezien.

Iedereen heeft de vrijheid om te zijn wie hij/zij is. Ik kan geen ander verplichten om me graag te zien. Maar ik kan wel kiezen voor mezelf, om mezelf te omringen met mensen die me begrijpen en waar ik een goed gevoel bij heb. Ik laat al de mensen die me het gevoel gaven dat ik er niet mocht zijn, vrij...ik heb ondertussen mijn eigen soortgenoten gevonden én ik zie mezelf graag.

En je hoeft niet het lelijke eendje te blijven, iedereen heeft het potentieel om uit te groeien tot een sierlijke zwaan. Als je maar hard genoeg wilt, en er wat voor over wilt hebben. De weg is af en toe eenzaam maar de kracht die in je groeit, wordt des te groter en sterker.

En is dat nu net de essentie van het leven? Dat we stralen en in onze eigen kracht gaan staan en onze plaats innemen? De weg is soms hobbelig, er zijn zijpaden, uitdagingen en er komen wellicht heksen, wijzen en goede feeën op je pad. Creëer je eigen leven, vervul jouw hartsverlangen, een grotere beloning bestaat er niet.

Ik sluit af met een citaat van Marianne Williamson uit ‘terugkeer naar liefde’:

Onze diepste angst is niet dat we ontoereikend zijn.
Onze diepste angst is dat we oneindig machtig zijn.
Het is ons licht, niet onze duisternis waar we het allerbangst voor zijn.

Be wild & free!

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.

Wil je graag tips over natuurlijker werken & leven?