Over-lastige-collega's

Over lastige collega's

over lastige collega's

Projecteren. We doen het allemaal. Elk uur, elke dag. Emoties die we in onszelf niet willen erkennen, projecteren we onbewust op een ander. Jep. En ik kan je verzekeren dat we het meer doen dan we beseffen.

 

Hoeveel keer heb je die bepaalde collega al verwenst? De collega die alle aandacht opeist, met je ideeën gaat lopen of je gewoon negeert? Het is veel gemakkelijker om de ander met de vinger te wijzen dan om naar jezelf te kijken en je af te vragen wat jij nu kan leren van het gedrag van de ander.

 

Een Cursus in Wonderen zegt:

Wat je projecteert verstoot je, en daarom geloof je niet dat het van jou is.

Een doordenker. Projecteren is dus een afweermechanisme om ons ego te beschermen. Wat niet weet, wat niet deert, daar komt het in feite op neer. Maar het zorgt ervoor dat jij niet naar je binnenste kijkt en niet eerlijk bent ten opzichte van jezelf. De ander triggert zaken in jou die je liever niet wil zien en precies dat neem je de ander kwalijk. En hopla, daar is dan snel het oordeel over de ander. Zolang je geen verantwoordelijkheid neemt voor jouw eigen gevoelens blijf je projecteren.

 

Dit kan lange tijd houdbaar zijn dat projecteren, maar het zorgt ervoor dat je de ander pijn doet en niet naar binnen kijkt. Wat zou er gebeuren als we dat wel deden? We zouden verantwoordelijkheid kunnen opnemen voor ons denken en lief zijn voor onszelf. Er zou misschien onverwerkte pijn aan het licht komen; dat kan lastig zijn, daarom willen we het ook niet. Zolang we projecteren, zijn we veilig. Voor eventjes. Want echt lekker in ons vel voelen we ons niet, omdat er ook wel ergens een schuldgevoel knaagt. Waarom heb ik een probleem met die collega en de ander niet? Er moet dus duidelijk een verschil van waarneming zijn!

 

Projecteren zorgt er ook voor dat jij je beter voelt dan de ander. Dit voedt het ego. En het ego wil triomferen, winnen en beter zijn dan de rest. Of het voelt zich slecht en minder dan de rest. Waar het ego zich komt moeien, bestaat een gelukkige balans niet.

 

Zolang iedereen projecteert blijven we gevangenen in de denkgeest van een ander en onszelf!

Projectie en aanval zijn onlosmakelijk verbonden, omdat projectie altijd het middel is waarmee een aanval wordt gerechtvaardigd.

Vandaar, waarom storen we ons aan persoon x? Aan wie doet hij of zij ons denken? Welke emoties kunnen we in onszelf niet erkennen? Als we jaloers zijn op een collega, kan het zijn dat deze collega iets doet wat we onszelf niet gunnen? Misschien heeft zij of hij een kwaliteit die we zelf onderdrukken? En het ergste is, dat we dan vinden dat hij of zij de schuldige is!

 

Een kleine oefening: als je deze persoon kon veranderen door een visualisatie in een archetype of een sprookjesfiguur, wie zou persoon x dan worden? Welke boodschap heeft dit archetype of deze sprookjesfiguur voor je?

 

Je krijgt beslist een wijze raad. Eentje die je aan het denken zet. Je moet de raad wel willen horen, dat is zo klaar als een klontje.

 

De boodschap is: onderzoek je gedachten als je projecteert. Niemand is er vrij van, ik ook niet, maar iedere projectie, iedere relatie leert je iets over jezelf. Dus die - zo ervaren - irritante collega’s, die hebben een nobele taak op zich genomen… Ze helpen ons bewust te worden van onszelf, onze oordelen, onze projecties.

 

Dus… dankjewel "irritante" collega. Je hebt me net een prachtige dienst bewezen.

Reactie toevoegen

Plain text

  • Geen HTML toegestaan.
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.